دوم مهر

همه ی نوشته های آدم شبیه به بچه هایش می شود. فقط فرقش این است که آدم ها با چشم خودشان می بینند بچه هایشان روز به روز بزرگتر می شوند، رشد می کنند و به کمال می رسند اما هیچ نوشته ای رشد نمی کند. هیچ نوشته ای با غذا دادن و مراقبت کردن به کمال نمی رسد، هیچ نوشته ای از چیزی که روز اول تولدش بوده بزرگتر نمی شود.
می توانی بچه ی کوچکی داشته باشی که در زندگی اش سختی بکشد و حسابی پخته شود، می توانی بچه ی کوچکت را کلاس های متفاوت بگذاری تا تجربه های مختلف کسب کند و رشد اجتماعی بیشتری داشته باشد، می توانی با هزاران فعالیت کاری بکنی که بچه ات بزرگتر از سنش بشود و به کمال برسد اما هرگز نمی توانی نوشته ای بنویسی که روز به روز بر تجربه هایش افزوده شود و بنشینی سیر صعودی رشد و نمو نوشته ات را نظاره گر باشی تا به کمال برسد!
نوشته ها و بچه ها شبیه به هم هستند اما برعکس یکدیگر عمل می کنند. همه ی آدم ها بچه هایی می خواهند که معمولی به دنیا بیایند و با گذر زمان رشد کنند ولی نوشته ها باید از همان بدو تولد به اندازه ی کافی رشد کرده باشند تا آدم ها بخواهندشان.
هیچ نوشته ای بعد از تولدش بزرگ نمی شود، پس باید همه ی سعی و تلاش را به کار برد و نوشته ای به دنیا آورد که به آخرین درجه ی کمال رسیده باشد.

ضمیمه 1 : آهنگ "جنگ زده" ی محسن چاوشی واقعا آهنگ عجیبی است!

ضمیمه 2 : گل های تازه قلمه زده و بالکن مرتب، یک روز قبل از شروع رسمی مدرسه ها.

ضمیمه 3 : سلام بر روزهای کوتاه، سلام بر شب های طولانی :)

ضمیمه 4 : نمایشگاهی که در پست قبلی گفته بودم می خواهم بروم را رفتم. نه که بگویم همه ی عکس هایش، نه؛ اما عکس هایی در این نمایشگاه بود که وااااااااقعا از دیدن شان تعجب کردم. خیلی از عکس ها از مکان هایی گرفته شده بود که من از اساس هیچ اطلاعی درباره شان نداشتم و واقعا به نظرم جالب آمد.
مثلا سیراف در بوشهر، یا تپه یحیی در کرمان - که حتی بابا هم اسم چنین جایی را نشنیده بود - و عکس های مربوط به سال 1355 از میدان نقش جهان اصفهان، از حرم مشهد و از باغ شاهزاده ی ماهان!
(احتمالا هیچ کس از مردم نمی توانسته باغ شازده ی کرمان را قبل از انقلاب دیده باشد، ایضا بابا هم ندیده بود. یک عکس در این نمایشگاه توجه ام را به شدت جلب کرد، در سال 1355 محض رضای خدا حتی یک جاده ی آسفالت هم در اطراف باغ شازده وجود نداشته! هم من هم بابا کف کرده بودیم!)

ضمیمه 5 : به قول فروغ فرخزاد،
و این منم ...
زنی تنها، در آستانه ی فصلی سرد ...