9 مهر

الان دقیقا یک هفته است که برنامه ی روزانه ی هر ظهر تا شب من شده "خانه ی خاله جمیله" - در راستای ترکیدگی دیسک کمرش و استراحت مطلق سه هفته ای!
تازه در این یک هفته فهمیدم که داشتن یک فرزند دختر به داشتن دو تا که هیچ، بلکه پنج تا پسر هم می ارزد! خانه ی بدون دختر - در شرایط استراحت مطلق مادر خانواده - شبیه یک فانوس همواره خاموش است که تازه اگر، اگر هم پسرهای خانواده کمک کنند تنها کورسویی از نور در فانوس درخشیدن خواهد گرفت!
بیچاره آدم هایی که دختر ندارند و فانوس شان خاموش مانده!

ضمیمه 1 : صفحه ی اول دفتر امیرعلی در بعد از ظهر روز 3 مهر این شکلی بود:

بعد فکر کردم واقعا چقدر عجیب که بچه ی کلاس دومی هنوز این همه کلمه ها را اشتباه می نویسد!

ضمیمه 2 : کنسرت، به همراه جامعه ی جراحان!

ضمیمه 3 : (با توجه به چیزی که درباره ی بچه ها و نوشته ها در پست قبلی نوشته بودم) به نظرم خیلی عجیب است وقتی بر می گردی نوشته های گذشته ات را می خوانی و می بینی بچه هایت چقدر عیب و نقص دارند!

ضمیمه 4 : ابدا از کتاب "خورشید همچنان می دمد" خوشم نیامد.
من نفهمیدم کجای این کتاب "رمانتیک" بود؟!؟ واقعا بی مزه بود داستانش.