31 مرداد

هیچ وقت آنهایی که سعی می کنند با تمام اطرافیان شان به اندازه یکسان ارتباط داشته باشند را درک نمیکنم.
همه ی آدم های توی زندگی مان به گمان من به یک اندازه اهمیت ندارند. همه که نمی توانند مُهره ی شاه باشند یا وزیر، بعضی ها فیل هستند بعضی ها رخ و بعضی ها هم اسب. بقیه ی آدم ها سرباز می شوند که نهایت فعالیت شان برای ما این خواهد بود که یک خانه به جلو حرکت کنند و صرفا در صفحه ی شطرنج زندگی مان حضور داشته باشند تا احساس کنیم مهره در زندگی مان داریم.
حالا اگر حریف یک مهره ی سربازمان را هم زد، هیچ بازیکن عاقلی به خاطر خوردن سربازش زاری سر نمی دهد چون هیچ کس با از دست دادن یک سرباز مات نمی شود و هیچ سربازی به اندازه ی بقیه ی مهره های شطرنج اهمیت ندارد.

ضمیمه 1 : تا قبل از خواندن روزگاران فکر می کردم در ایران باستان کلا همه طیّب و طاهر بوده اند و فقط در آیین یهود ازدواج خواهر با برادر مجاز شمره می شده. حال آنکه در ایران از زمان کمبوجیه به بعد ازدواج خواهر با برادر مورد تایید قرار گرفته، البته تا حد خیلی زیادی به صورت زورکی! همچنین من همه اش فکر می کردم حرمسرا و خواجه و داستان تکراری توطئه ی زنان اهل حرم و دسیسه و این حرف ها از زمان قاجار باب شد در صورتی که در ایران باستان به خصوص در دوران خشایارشاه حرمسرا وجود داشته و کلا نتیجه می گیریم پادشاهان ایران از قدیم الایام این کاره بوده اند!

ضمیمه 2 : روزهای گند و بسیار مزخرفی است.

ضمیمه 3 : الان سوال من این است که مردم برای چی اسم بچه شان را می گذارند خشایار، می گذارند آمیتیس؟ آیا نباید قبل از انتخاب نام یک شخصیت تاریخی اول ببینیم آدم مزخرفی بوده یا نبوده؟ و آیا خشایارشاه پادشاهی به میزان کافی وحشی، و آمیتیس در حرمسرای شاه زنی به میزان کافی دسیسه گر نبوده؟!

ضمیمه 4 : حالت "تهوع" حالت درست تری برای شرح ماوقع است.

ضمیمه 5 : روزهایی که نباید از پافشاری گلدان ها در امر "جان نگرفتن" و "خشک شدن" خسته شد!

ضمیمه 6 : ازش خواستم در همین لحظه بهم اسمس بزند و حالم را بپرسد.
برایم مهم نبود اینکه احتمال بدهد خل شده ام یا هرچی - اگرچه که تا حالا حتما مطمئن شده! - مهم فقط این بود که من احتیاج داشتم یک نفر همین حالا و در همین لحظه حالم را بپرسد. همین فقط.