هشتم بهمن

توپ که خورد به دست پورعلی گنجی و پنالتی اعلام شد، توی دلم گفتم فقط خدا کند به عقلش رسیده باشد که قبل از مسابقه کامنت های صفحه ی اینستاگرامش را ببندد. پنالتی که گل شد، بلافاصله صفحه اش را باز کردم و شاهد سیل عظیم فحش هایی بودم که زیر آخرین پستش گذاشته شده بود.
واقعیت این است که ما هرچقدر هم که یاد بگیریم جلوی اسپانیا خوب بازی کنیم و پنالتی رونالدو را بگیریم و با قهرمان اروپا مساوی کنیم و به مردم مان حال بدهیم، باز در مسائل روانی ضعیف هستیم. فوتبال و فوتسال و والیبال هم ندارد، عقب که بیفتیم فی الفور شیرازه ی تیم مان از هم می پاشد و سوراخ سوراخ می شویم سریع. نمی دانم این همه مربی خفن و با علم روز دنیا در ورزش این کشور وارد می شود چرا هیچ کدام شان نمی توانند روی مسائل روانی تیم های ملی مان کار بکنند. چرا باید سردار آزمون در دقایق پایانی در حالی که مشخص است از جام ملت ها حذف شده ایم عصبی بشود و کارت زرد بگیرد؟ چرا نباید بتوانیم بر اعصابمان مسلط باشیم؟
و حالا آرزوهای بر باد رفته ی نسل دیگری از فوتبالدوستان این کشور، و نسل دیگری از این فوتبالیست ها ... از فردا صبح، دوباره بر می گردیم به دعواهای سابق تیم ملی و حواشی فدراسیون فوتبال و باز ماجرای تکراری انتخاب سرمربی برای تیم و بعد از هر بار اعلام اسامی دعوت شدگان به اردو، دوباره داد و فریاد و فحش و جنجال که چرا فلانی هست و بهمانی نه.
دوباره و دوباره و دوباره همه ی داستان ها از اول تکرار می شود.
به قول فروغ فرخزاد، و این تکرارِ تکرار است.

ضمیمه 1 : کی روش واقعا خیلی پررو شده بود ولی تیم ملی مان گناه داشت.
چرا انقدر برایمان مسجّل بود که قهرمان آسیا می شویم؟

ضمیمه 2 : خنده ام می گیرد از اینکه آرمیتا بهم می گوید تازه داره از حرف زدن با تو خوشم میاد هدی!

ضمیمه 3 : اسعدیان ناامیدم کردی پاک.

ضمیمه 4 : انقدر یکهو همه با هم به بابا سلام رساندند که خواستم بگویم چند نفر به یک نفر!

ضمیمه 5 : کاش قیمت کادوی مورد نظرم ارزان شود تا قبل از عروسی.
کوفتی.

ضمیمه 6 :
ای بُرده دلم به غمزه، جان نیز ببر
بردی دل و جان، نام و نشان نیز ببر
گر هیچ اثر بماند از من به جهان
تاخیر روا مدار، آن نیز ببر!
عین القضات همدانی