18 مرداد

در کتاب روزگاران دکتر عبدالحسین زرین کوب - که به صورت شبی دو سه صفحه در حال خواندنش هستم - در فصل طلوع هخامنشیان، درباره ی روند فتح بابِل به دست کوروش مطلب جالبی نوشته شده:
[...] نه غارت و تخریبی روی داد، نه کسی به قتل رسید. کوروش در ورود به این شهر باستانی (539 قبل از میلاد) خود را به عنوان فاتح و پادشاه پارس معرفی نکرد، گزیده ی مردوک [خدای بابل] و پادشاه بابل خواند. وی برای خود عنوان شاه بابل، شاه کشورها را برگزید. در معبد هم به رسم پادشاهان بابل، دست تندیسه ی خدای قوم را بوسه داد و بدین گونه خود را پادشاه جدید بابل خواند. از کاهنان مردوک نیز دلجویی شایان کرد و معابد آنها را تعمیر و تزیین نمود، نمونید [پادشاه سابق بابل] را هم که سرداران وی به اسارت درآورده بودند مورد محبت قرار داد و در عَزای پسرش بلشصر [که در آغاز جنگ به هنگام فتح بابل کشته شده بود] هم شرکت کرد. اسیران یهود را نیز که بختنصر پادشاه سابق به بابل آورده بود آزادی و اجازه ی بازگشت به بیت المقدس داد. ظروف معبد را به آنها بازگرداند و کاهنان و یاران قوم هم او را به همین سبب "منجی خود" و "شبان یهوه" و "مسیح" خواندند و کوروش قصر پادشاهان بابل را مقر حکمرانی خویش ساخت.
به خاطر همین قضیه ی نجات اسیران یهودی است که قوم یهود با گذشت سه هزار سال همچنان برای کوروش احترام خاصی قائل هستند. در پاراگراف های جلوتر کتاب یکجا نوشته شده:
با فتح بابل، کوروش وارث تمام قلمرو پادشاهان آشور و بابل شد و البته سوریه، فنیقیه و فلسطین هم که جزو ولایات تابع بابل بودند به قلمرو او تعلق یافت. فرمانروایان شهرهای بزرگ فنیقیه در بابل به درگاه او آمدند و احترام و تبعیت خود را به او اعلام کردند. کوروش آنها را بنواخت و در تمام فنیقیه حکام محلی از همان قوم گماشت.
نکته ی قابل تامل در اینجا این است که کوروش "حُکّام محلی گماشت" نه اینکه از اول موقع راه افتادن از پارس حاکم بردارد ببرد و در جاهای مختلف بگمارد! در زمان کوروش گویا رسم نبوده هر کس یک جایی رئیس شد همراه خودش اتوبوس اتوبوس کارمند ببرد!
چیزی که برای من خیلی خیلی جالب بود این بود که هیچ کس نمی داند دقیقا چه بلایی بر سر کوروش آمده و چگونه مرده است. سرنوشت کوروش در این کتاب در یک جمله خلاصه شده "در دنبال یا در طی این لشکر کشی ها به نحو اسرارآمیزی عمرش به پایان آمد (529 قبل از میلاد)" بعد نویسنده ی کتاب روایات مختلف مورخان یونانی و کلدانی را بررسی کرده و در نهایت آورده:
نکته ای که در آن جای خلاف نیست آن است که در دنبال عزیمت به این لشکرکشی در نواحی شرقی بود که کوروش ناگهان، و تقریبا بی سر و صدا از صحنه ی تاریخ ناپدید شد و جای خود را به پسر بزرگش کمبوجیه واگذاشت.
واقعا برایم جالب بود که با وجود این همه اطلاعات ریز و درشت از دوران هخامنشیان هنوز هیچ کس نمی داند پادشاهی کوروش کبیر چگونه به پایان رسیده.

ضمیمه 1 : اگر واقعا اسم "کامبوزیا" همان اسم "کمبوجیه" است که در طی زمان کمی تغییر پیدا کرده، الان سوال من این است که آدم برای چی باید اسم یک آدم مزخرف که پادشاهی کوروش را به گند کشیده روی بچه ی خودش بگذارد؟! صرفا چون کمبوجیه اسم بچه ی کوروش بوده است؟ بدون توجه به اینکه آقای کمبوجیه آنطورها که کتاب روزگاران نقل می کند به میزان کافی آدم بی مصرفی بوده!

ضمیمه 2 : تنهایی سینما رفتن دیگر آنقدرها که قبلا به نظرم سخت می آمد سخت نیست. تنهایی می روی دم در سینما، تنهایی در باجه ی خرید بلیط پشت سر همه ی آدم هایی که دو نفری یا چند نفری توی صف هستند می ایستی، تنهایی "آقا یه بلیط برای امکان مینا لطف می کنید؟" می گویی، تنهایی می نشینی روی صندلی، تنهایی فیلم را نگاه می کنی و بعد هم تنهایی می آیی بیرون.
دیگر آنقدرها هم سخت نیست.

ضمیمه 3 : فیلم "امکان مینا" 6 دقیقه نسبت به چیزی که در جشنواره فجر نمایش داده شده بود کوتاه شد، دوست داشتم ببینم چه اتفاقی در آن 6 دقیقه می افتاده.
در کل فیلمش معمولی رو به خوب بود به نظرم. فقط یک بار اواخر فیلم که میلاد کی مرام سوار ماشین شده و دارد با مینا ساداتی حرف می زند جایی بود که برای دقایقی کاملا مرا بهت زده کرد و جا خوردم! بقیه اش فقط همان معمولی رو به خوب بود.

ضمیمه 4 : همچنان در فاز "برویم خانه ی فک و فامیل" به سر می برم!

ضمیمه 5 : وقتی برادران جیمی و اندی ماری، و خواهران ونوس و سرنا ویلیامز حذف می شوند، دیگر به نظرم زیاد هم عجیب نیست که دل پوترو توانسته جوکوویچ را حذف کند!

ضمیمه 6 : الان سوال اینجاست که والیبال کانادا چطوری توانست 3 - 0 امریکا را شکست بدهد؟!

ضمیمه 7 :
زلیخا مُرد از این حسرت که یوسف گشته زندانی،
چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟

ضمیمه 8 :
تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت
از سمک تا به سماکش کشش لیلا برد.