ششم آذر

و اینگونه است که سفارش کرده اند هرگز چیزی را از خدا با اصرار نخواهید.
لابد اگر پای من به این وضعیت اسفناک فعلی نبود، همین حالا و در همین ساعت از شب نشسته بودم توی بیمارستان کنار آقای عین. و داشتم ویندوز میکروکیس های نوبت دهی را می زدم و در فاصله ی نصب شدن image ها، پشت میزم توی بیمارستان وبلاگ می نوشتم. لابد اگر من سالم بودم حداقل می توانستم اجازه بگیرم تا ساعت یازده شب بمانم مرکز و تجربه ای بی نهایت دلچسب از راه اندازی صفر تا صدِ یک سیستم کسب کنم که از فکر اتفاق افتادنش، همین حالا قند توی دلم آب می شود.
هاااااااه ... حاضر بودم، واقعا حاضر بودم دو سال از عمرم کم می شد اما پایم سالم بود و می توانستم تجربه ی این دو روز کار هیجان انگیز و راه اندازی اش را از نزدیک ببینم. اصلا حاضر بودم بروم بالای نردبان و خودم تجهیزات لازمه را توی سقف نصب کنم!
وقتی در آخرِ وقتِ کاریِ امروز با حالی بی نهایت گرفته سوار ماشین بابا شدم، فکر کردم چرا باید همه ی تجربه های هیجان انگیز این مدلیِ توی بیمارستان را از دست بدهم؟ چرا باید هی لحظه شماری کنم و خدا خدا، که یک ماجرای هیجان انگیز بیفتد و من تجربه اش را پیدا کنم؛ بعد دقیقا در همان زمانِ رخ دادن اتفاق که عدل موقع کسب تجربه ام است جوری بشود که من نتوانم بروم. دفعه ی پیش که برق بیمارستان و ups ها مشکل پیدا کرده بودند به خاطر کمرم استراحت مطلق بودم و بازماندم از کسب یک تجربه، این بار هم که راه اندازی درمانگاه هاست مچ پای محترمه ام پیچ خورده و جانباز هستم به سلامتی.
حالا کاملا می فهمم چرا این همه سفارش کرده اند که چیزی را به زور و با اصرار از خدا نخواهید حتی اگر درخواست تان یک مرخصی اجباری باشد. قطع به یقین، بدانید در همان مرخصی اجباری که زورکی خواسته ایدش چنان موقعیت های هیجان انگیزی برایتان پیش خواهد آمد و شما از بودن در آنها باز خواهید ماند که به خاطرش، روزی صد هزار بار مطمئنا به روان پاک و مطهر خودتان درود می فرستید با این دعا کردنتان!!

ضمیمه 1 : هر بار دارم به خودم می گویم خب، حالا باشه تجربه ی هیجان انگیز بعدی ... خب، تجربه ی هیجان انگیز بعدی ...
همه ی روزهایم شده امیدواری برای اینکه شاااااااااااااااید یک روز، یک بار، یک جا، حادثه ای رخ داد که از دل آن یک "واقعا تجربه" برای من زاده شد. همه اش دعا می کنم برای رخ دادن اتفاق های زیاد، برای عملی کردن پروژه های بزرگ، برای بودنم در بحران های عمیق ...
آه. چقدر مگر می شود به همین حرف ها دلخوش بود؟
چقدر مگر می شود امید بست به آینده، و روزهایی که شاید در آنها اتفاقات هیجان انگیزی برایم بیفتند؟

ضمیمه 2 : هرگز، هرگز فکر نمی کردم با این همه دعا برای پیدا کردن یک تایم استراحت به جایی برسم که دویست هزار بار بگویم عجب غلطی کردم.

ضمیمه 3 : مهشاد در روز تولدم - که آمده بود بیمارستان با شمع و گل و کیک - شب برایم اسمس زده بود "برف شادی رو ترسیدم بیارم که شاکی نشی، گفتم دوستی مونو به خاطر یه برف شادی به خطر نندازم."
خنده ام می گیرد!

ضمیمه 4 : مامان برای من پیغام فرستاده 6r. من برای مامان پیغام فرستاده ام 7g. مامان نوشته k48 من نوشته ام ey4. مامان l6dfg من vcmh93.
این پیغام ها نشان می دهند من و مامان در چه روزهایی در حال بررسی وضعیت اینترنت مخابرات و ارسال یا عدم ارسال پیغام های واتس اپ بوده ایم!

ضمیمه 5 : داشتیم با بابا فوتبال نگاه می کردیم، گفتم من نمی فهمم اینایی که با آستین کوتاه، دستکش پشمی دست میکنن چه فازیه. خب کل دست یخ میکنه باید لباس آستین بلند هم پوشید.
بابا سر ضرب بهم گفت، بچه جون تو اصلا توی زمستون تو هوای آزاد فوتبال بازی کردی آخه ببینی چه شکلیه؟! آدم انگشتای دستش یخ می کنه نه کل دستش.
از این واکنش ناگهانی بابا خنده ام گرفت!

ضمیمه 6 : رئال مادرید واقعا خسته نباشی 81 دقیقه بازیِ دو هیچ بُرده را در عرض 8 دقیقه مساوی کردی. تیم هم انقدر چلمن! چقدر می توانم حرص بخورم از دست این رئال.

ضمیمه 7 : و شاعر، از قبل فرموده "زخمِ زبان مزن که ز شمشیر روزگار، زخمی خوری که کس نتواند دوا کند!"
بعله!